Eén van de belangrijkste redenen waarom zowel gelovigen als ongelovigen een beetje bij God uit de buurt willen blijven, is omdat ze zich altijd bewust zijn van hun zonden. Ze denken: 'oh, we hebben gezondigd' en trekking zich terug van God.
Maar God heeft een voorziening bedacht voor iedereen van ons, zodat we vrijmoedig naar Hem toe kunnen gaan.
De schrijver van de Hebr. brief schrijft in Hebr. 10:22 "Laten we dus naderen, maar met een oprecht hart en een vast geloof, met een hart dat door de besprenkeling vrij is van schuldbesef, met een lichaam dat gewassen is met zuiver water".
Dus hoe kunnen we van dat schuldbesef afkomen?
Voor het antwoord moeten we teruggaan naar het begin van hoofdstuk 10, en ik raad je aan deze verzen zelf te lezen.
De schrijver zegt dat het Oud Testamentische offeren van stieren en bokken alleen een voorafschaduwing was, van het echte offer van Jezus, dat zou komen.
En omdat het alleen maar een 'voorafschaduwing' was, konden ze nooit en te nimmer de zonden wegnemen. En omdat ze die zonden nooit weg konden nemen, konden de mensen ook nooit een schoon en gezuiverd geweten hebben. En dat is waarom ze het steeds maar weer opnieuw en opnieuw moesten blijven doen.
En iedere keer dat ze dat offer brachten werden ze doorlopend aan hun zonden herinnerd.
Vergelijk dat nou eens met het perfect volmaakte offer van Jezus.
Dat ene perfect volmaakte offer van Jezus heeft de zonden van ons hele leven in één keer weggedaan.
Als het offer van Jezus niet in één keer alle zonden had weggedaan, dan zou Jezus opnieuw en opnieuw Zichzelf moeten offeren.
Nee! Zijn ene offer heeft de zonden van ons hele leven in één keer weggedaan, en dat is waarom wij een zuiver geweten kunnen hebben.
Jammer genoeg herinnert de kerk van vandaag de dag ons steeds opnieuw en opnieuw aan onze zonden, terwijl Jezus al onze zonden heeft weggedaan. Wij kunnen dus een zuiver geweten hebben.

Als je deze boodschap gelooft, laat je het bloed van Jezus je geweten reinigen en zul je een schoon en zuiver geweten hebben, niet meer bewust van zonden!
 
Samuel Mathew