Getuigenis boekje "Supernatural Childbirth"

Het boekje "supernatural childbirth" heeft veel voor mij betekend.

Ik las het boekje toen ik net zwanger was en heb het meteen een paar keer achter elkaar doorgelezen - wat een eye-opener!

Ik zal eerst wat vertellen over wat mij heeft aangesproken en zal daarna vertellen over mijn eigen zwangerschap en bevalling.

Jackie Mize beschrijft een simpele waarheid: Toen God zei tegen Eva dat het baren van kinderen met pijn en moeite zou gaan, was dat een vloek als gevolg van de zonde. Maar dankzij Jezus leven wij niet meer onder de vloek.

Het drong tot me door dat ik wel geloofde in vergeving van zonde, genezing, bevrijding, enz. als gevolg van het kruis, maar dat ik er automatisch vanuit ging dat zwanger zijn en bevallen waarschijnlijk ellendig zou zijn. Waarom? Omdat je niets anders hoort van andere moeders om je heen, in de bladen, op televisie??. Maar ook al is dat wat bijna iedereen ervaart, het is niet de  Waarheid.

Het boekje staat vol inspirerende getuigenissen en Jackie's eigen verhaal.

Bewijzen waardoor ik dacht: "Het kan anders". Ik heb het boekje keer op keer gelezen en ik merkte dat ik er steeds meer van overtuigd raakte dat het echt anders en beter kon. Dit had tijd nodig, omdat ik mijn hele leven niets anders dan het tegenovergestelde had gehoord.

Ik wil meteen wel een misverstand uit de wereld helpen: het boekje is geen "methode om pijnloos te bevallen". Daar gaat het niet om. Het gaat erom dat God je wil zegenen in je zwangerschap en in je bevalling.

Dat staat ook ergens beschreven in het boekje - het gaat niet zozeer om pijnloos bevallen, maar om het besef dat jij een gezegende zwangerschap en bevalling kan hebben. En dat zal er voor iedereen anders uitzien.

Je mag geloven voor hele specifieke dingen, maar dat wil niet zeggen dat iedereen een hele korte, pijnloze bevalling zonder knip zal hebben. Maar wel dat God jouw bevalling wil zegenen en dat je verlost bent van de vloek rondom bevallen. Ellende, moeite en pijn zijn nooit de wil van God, dus ook niet in je zwangerschap en bevalling.

Toen mijn weeën begonnen dacht ik " O jee, ik vind dit toch echt niet pijnloos. Het boekje klopt niet" en raakte even in paniek, want daar had ik wel op gehoopt. Maar toen ik dit losliet en weer terugging in mijn denken naar "God zegent mij en zorgt voor een goede bevalling", kreeg ik weer vrede en geloof en beleefde ik de pijn ook heel anders, niet meer echt als "pijn". Ik heb echt een superbevalling gehad (vertel ik straks).

In het begin was ik bang dat het bij mij "niet zou werken", omdat ik niet zo'n groot geloof had als de mensen in het boekje. Ik merkte dat ik het gevoel had dat ik een soort "geloofsexamen" moest afleggen en faalangst had: wat als het me niet lukte echt geloof hiervoor te hebben op het moment zelf en ik daardoor toch een moeilijke bevalling zou hebben?

God herinnerde mij eraan dat Hij Zelf aan waarmaker van zijn Woord is en dat ik niet heel hard

hoefde te werken voor dit. Ik hoefde er niet voor te zorgen dat God's beloften uitkwamen, dat zou Hij zelf doen. Dat gaf me heel veel rust, ik had niet meer het gevoel alsof ik iets heel moeilijks moest doen.

Wat mij het meeste heeft geholpen is dat ik zelf veel tijd heb doorgebracht met luisteren naar God, wat Hij mij persoonlijk wilde zeggen hierover. Het boekje gaf mij geloof en inspiratie dat het anders kon, maar de woorden en beelden die ik zelf kreeg, waren uiteindelijk mijn ankers en het zwaard waarmee ik vocht als ik het moeilijk had.

Het belangrijkste dat ik heel duidelijk hoorde van God was "Geef angst geen plaats". Ik had een beslissing gemaakt om angst geen voet aan de grond te geven en dat ik er tegen zou vechten elke keer als ik merkte dat ik bang werd. Dit was belangrijk voor mij, want "angst" is iets waar ik behoorlijk gevoelig voor ben. En angst is het tegenovergestelde van geloof.

Maar goed dat ik dat in mijn oren had geknoopt, want ik bleek het hard nodig te hebben??..

In het tweede trimester van mijn zwangerschap verloor ik wat bloed en toen ik belde naar de verloskundige schrok ze:foute boel. Ik werd direct doorgestuurd naar de gynaecoloog in het ziekenhuis.

Ik dacht: "Nu komt het er op aan. Geen angst. Ik laat mijn vrede niet roven". In de auto op weg naar het ziekenhuis heb ik keihard praise muziek gedraaid en meegezongen. Ik stapte bewust in die lofprijzing. Ik had een gek gevoel - een soort blijheid die ik nog niet eerder had gekend.

Ik was zó ontzettend blij! En tegelijkertijd voelde het als een soort gevecht tegen mijn angst, maar ik stond er ver boven. Ik wist dat ik me helemaal moest concentreren op die blijheid en daarin moest blijven.

In de wachtkamer voelde ik nog steeds die intense blijheid, maar ook vrede. Ik herinner me dat ik tranen in mijn ogen had omdat ik zóó dankbaar was dat ik zo'n grote God had die mij hier bovenuit tilde en dat ik bewogenheid had met de andere mensen die daar zaten maar niet konden ervaren wat ik ervaarde. Ik voelde me de rijkste persoon op aarde.

Na wat onderzoeken bleek het allemaal heel erg mee te vallen: ze konden geen enkele oorzaak vinden waarom ik bloed had verloren, alles was helemaal normaal.

De tweede keer dat ik mijn "gevecht tegen angst" had, was in het laatste trimester.

Ik had al langere tijd een pijnlijk gevoel in mijn buik, ik dacht dat het "harde buiken" waren. Ik ben hier lekker mee doorgelopen, tot ik op een gegeven moment op mijn werk door de gangen schuifelde en thuis en paar keer op de bank moest liggen omdat het te erg werd.

Ik besloot om toch maar even te bellen. Van de verloskundige moest ik meteen langskomen en daar bleek het weer foute boel: waar ik last van had, bleken weeën te zijn en ik had al een voorstadium van ontsluiting. En ik was nog lang niet aan mijn uitgerekende datum. Ik moest weer direct door naar het ziekenhuis, waar ik aan een monitor werd gelegd en ik nog wat onderzoeken kreeg.

Dit keer had ik niet dat intense, blije gevoel, maar ik was heel kalm en ik wist gewoon dat er helemaal niets aan de hand was, mijn kind zou echt nog niet geboren worden.

Ik vond het alleen maar reuze interessant om aan een weeën monitor te liggen en had er wel lol in.

En dit is echt een wonder, want ik ben niet zo stoer.

En weer viel het heel erg mee: de ontsluiting was nog niet echt op gang gekomen en de weeën zetten niet door. Ik hoefde niet aan de weeënremmers en mocht gelukkig gewoon weer naar huis. Ik moest wel direct stoppen met werken en moest zo weinig mogelijk doen.

Dat was lastig, maar hielp me wel om in alle rust toe te leven naar de bevalling.

In die laatste tijd heb ik heel bewust niets meer gelezen in de zwangerschapsbladen, waar juist de ellende-verhalen veel aandacht krijgen. Ik heb toen veel gelezen in de bijbel over "Vrede". Dat kon ik wel gebruiken . Jesajah 26:3 was mijn favoriet :"You will keep in perfect peace all who trust in you, whose thougths are fixed on you".

Ik was niet bang dat ik te vroeg zou bevallen en dat gebeurde ook niet. Twee dagen voor mijn uitgerekende datum begonnen 's ochtends vroeg heel langzaam de weeën. Ik wist eerlijk gezegd niet dat het begonnen was, ik twijfelde. Het voelde meer als harde buiken. Mijn man bleef voor de zekerheid toch maar thuis en dat was maar goed ook, want in de loop van de ochtend begon ik toch wel door te krijgen dat het weeën waren, een komen en gaan van spieren die aanspannen in je buik. Ik was helemaal in een feeststemming: "We gaan ons kind halen!". In het begin rende ik nog gewoon rond, was aan het schoonmaken en aan het bellen met een vriendin. Maar zo tegen de middag namen de weeën toe en ging ik op de bank liggen.

Zoals ik schreef in het begin, raakte ik toen even in paniek, want het begon toch wel zeer te doen.

Maar toen herinnerde ik mijzelf eraan dat God mij zou zegenen, dat was zeker, hoe het er ook uit zou zien. Direct daarna gingen mijn man en ik de weeën opvangen zoals we dat hadden geleerd tijdens de zwangerschapshaptonomie en dat werkte perfect! Het ging zo ontzettend goed, we hadden er beiden enorm lol in. Toen ervaarde ik het ook niet meer als echte "pijn".

Ik kon het aan. En dat gaf zo'n kick.

In de verschillende stadia van de bevalling (op weg naar het ziekenhuis, bijna volledige ontsluiting en daarna persweeën) merkte ik steeds dat ik weer even in paniek raakte: " O jee, we gaan naar de volgende fase. Kan ik dit wel?". Dan nam de pijn ook even toe, maar als ik me dan weer concentreerde op het opvangen van de weeën, ging de angst weer weg en daarmee werd de "pijn" ook weer heel goed te dragen. Ik kan niet zeggen dat ik pijnloos ben bevallen, maar ik heb het niet beleefd als pijnlijk. Ik voelde het wel, maar het was heel goed te doen. Dit bevestigt voor mij duidelijk dat angst heel veel te maken heeft met hoe je pijn beleeft.

(Wij hebben de zwangerschapshaptonomie ook echt als een geschenk uit de hemel ervaren.

Ik ben er van overtuigd dat God ons naar haar toe heeft geleid. Mijn man en ik waren hierdoor een goedwerkend team tijdens de bevalling en konden perfect samen omgaan met de weeën. Ook een manier waarop God kan zegenen dus).

Toen de verloskundige kwam rond 13 uur, bleek ik al 3 cm. ontsluiting te hebben. Dat had ik totaal niet verwacht en zij ook niet, want het voelde nog zo rustig allemaal. Toen pas drong het tot me door dat ons kindje echt eraan zat te komen. Toen ze wegging, ging het nog veel sneller en om plm. 15.30 mocht ik naar het ziekenhuis (dit was gepland).

Ik tussen de weeën door nog tegen de buren aangekletst toen we in de auto stapten en in het ziekenhuis kletste ik er nog vrolijk op los tussen de weeën door. Ze waren daar helemaal verbaasd - ik had al bijna volledige ontsluiting en ik had nog alle aandacht voor dingen om mij heen, was erg vrolijk en kletste er lekker op los. Een verpleegkundige zei dat ze dat niet vaak had meegemaakt. Ze moesten er wel om lachen. De laatste 2 centimeter vond ik trouwens wel erg pittig. Eerlijk is eerlijk!

In alle verhalen lees je dan dat de persweeën een "verlossing" zijn en dat je blij bent met dat deel van de bevalling, nou, bij mij dus niet, ik vond dat het minste. Laat mij maar weeën opvangen. Ik voelde geen persweeën en moest het op eigen kracht doen. Ons kindje had in het vruchtwater gepoept, het hartje ging achteruit en ze moest met een knip gehaald worden.

Maar achteraf maakt dat echt helemaal niet uit, dat stukje van de bevallingwas maar zo kort.

En die knip???.. heb ik niks van gevoeld en van het hechten ook niet. De dagen daarna voelde ik het natuurlijk wel, maar dat was zóó totaal onbelangrijk, omdat ik verliefd was geworden op het mooiste meisje van de hele wereld: Anne-Lynn.

Ik geloof absoluut dat God je de zegen kan geven van een bevalling zonder knip, maar mij heeft Hij op deze manier gezegend. Anne-Lynn was zo snel geboren, om 5 uur 's middags, ik was eigenlijk de dagen erna nog wel blij ook dat ik nog iets voelde, anders was het net alsof het niet gebeurd was.

Dus: een hele vlotte en leuke bevalling! Vanaf het moment dat de verloskundige kwam tot het moment van geboorte, heeft het maar 4 uur geduurd. Dat komt bijna nooit voor bij een eerste kindje. De verloskundige zei later dat ze het heel bijzonder had gevonden.

"Het was gewoon gezèllig" zei ze verbaasd. Grappig hé?

Tot slot wil ik mensen die dit lezen nog bemoedigen met iets dat God mij zei tijdens de zwangerschap. Weeën worden vaak omschreven als "golven". Ik moest denken aan het verhaal van de storm op het meer, toen Jezus de storm bestrafte en de storm ging liggen.

Er staat dan "Wie is Hij, dat zelfs de golven en de wind Hem gehoorzamen?". Jezus heeft autoriteit over jouw weeën en jij hebt ook die autoriteit van Hem gekregen. Als je de Koning van Vrede laat heersen over jouw gedachten en jouw lichaam, heersen de weeën niet over jou. Maar jij heerst over de weeën.

"Moet je door het water gaan - ik ben bij je.

Of door rivieren - je wordt niet meegesleurd" Jes. 43:2

Het is een grote eer en een geweldige ervaring te mogen bevallen en leven te geven.

Ik hoop dat iedereen die dit leest aangemoedigd wordt haar eigen geloofsavontuur met God hierin aan te gaan. Het zal er voor iedereen weer anders uitzien, maar één ding is zeker: zwanger zijn en bevallen met God is onbeschrijfelijk mooi. Wees gezegend! 

Corine