Onder de wet van verplichting blijft ‘doen’ een verplichting en geen spontane levensstijl.
Veel van religieus enthousiasme en religieuze energie brengt moeite en inspanning van de mens met zich mee, om dingen te doen die hem hopelijk zullen kwalificeren om door God aanvaard te worden.
Maar triest genoeg, in de dagelijkse ervaring van de meesten lijkt het gevoel van afstand tussen de Schepper en Zijn schepsel de overhand te nemen. Uiteindelijk is de mens geïsoleerd door gevoelens van schuld, minderwaardigheid en teleurstelling, en blijft hij achter met een vage hoop op  God, dat Hij genoeg medelijden zal hebben voor zijn zielige en ellendige schepsels om hen tenslotte te excuseren en op een goede dag hen toch nog in Zijn hemel te brengen.
Dat wil zegge: als er toch een God blijkt te bestaan!!
Hoe minder geestelijke feedback we krijgen, hoe mee afhankelijk we worden van programma’s en structuren van religieuze sleur en rituelen, om op z’n minst het proces gaande te houden in de afwezigheid van God. ’t Maakt niet echt uit wat je gelooft, zolang je maar iets gelooft….stellen we ons voor.
In Christus nam God het initiatief om elke manier van gescheiden te zijn, te vernietigen, weg te doen, Hij haalde iedere scheidingsmuur neer om Goddelijke ontmoeting niet alleen mogelijk te maken, maar zelfs als de nieuwe realiteit en de referentie van ons leven!
Ontwaken voor de liefde van God, ontvlamt geloof!!
Jezus is het getuigenis van wat God gelooft wat waarheid is over ons. Zijn geloof definieert ons!
 Francois du Toit