Rust In Vrede - Het is de enige manier!

Jarenlang was het begrip 'rust' zo vreemd voor me dat ik het niet kon pakken. Ik wist niet dat 'rust' een geschenk van God was. Ik dacht dat het een zonde was. De uitnodiging van Jezus aan hen die Hem volgen is verbazingwekkend - "Kom tot Mij, allen die vermoeid en belast zijn, en Ik zal je rust geven. Neemt Mijn juk op u en leert van Mij, want ik ben zachtmoedig en nederig van hart, en gij zult rust vinden voor uw zielen, want Mijn juk is zacht en Mijn last is licht". (Matt. 11:28-30)

Het grootste gedeelte van mijn leven heb ik oprecht geloofd dat de enige keer waarop we rust zouden vinden zou zijn als we sterven en naar de hemel gaan. Er was een vers dat ik vaak las op begrafenissen om troost te brengen aan diepbedroefde mensen. Ik las dan met hen Hebr. 4:10: "Want wie tot zijn rust is ingegaan, is ook zelf tot rust gekomen van zijn werken, even als God van de Zijne".

Als ik dit vers dan deelde, dan legde ik zachtmoedig uit dat onze geliefde vriend die nu was overleden, nu 'ingegaan was tot zijn rust en tot rust gekomen was van zijn eigen werken'. Ik vertelde dat de hemel een plaats is waar geen moeilijkheden meer zijn. Het is een plaats waar we eenvoudig weg rusten in Christus en van Hem genieten voor altijd en eeuwig. Binnengaan in Zijn rust en rusten van onze eigen werken. Het klonk voor mij als sterven en naar de hemel gaan.

Toen op een dag las ik het daar op volgende vers in het Schriftgedeelte - "Laten wij er dus ernst mee maken om tot die rust in te gaan, opdat niemand ten val komt door dit voorbeeld van ongehoorzaamheid te volgen". Wat? Ernst maken om tot die rust in te gaan? Nu had ik een probleem. Ik had altijd gedacht dat die rust sterven betekende. En nu werd ik hier geconfronteerd met dit vers waar staat dat we er ernst mee moeten maken om die rust in te gaan, anders zou ik ongehoorzaam zijn aan God. Ik wist dat ik beter maar opnieuw dat vers kon gaan bestuderen en hopen dat mijn interpretatie verkeerd zou blijken, want anders had ik een serieus probleem! Ik wist niet dat ik alreeds gestorven was met Christus en daarom tot rust kon komen van mijn eigen werken, en in plaats daarvan vanuit Zijn volbrachte werk kon leven.

Het idee om door Christus geroepen te zijn naar een plaats van rust, spreekt vaak de verkeerd geprogrammeerde manier van het hedendaagse Christelijke denken tegen. We leven in een maatschappij waar mensen op vakantie gaan met hun mobiele telefoon en laptops. Dat je in Christus mag rusten, vraagt voor heel veel mensen, vaak een radicale omkeer in je manier van denken.

Rusten in Christus, vertrouwen dat Hij Zijn leven door ons heen leeft, tot uitdrukking brengt, klinkt als lui en nalatig, als je zo lang in de wildernis van legalisme (overdreven in acht nemen van de wet) hebt geleefd. Velen zien (helaas verkeerd) rust als een soort van passiviteit, wat het niet is.

Rusten in Christus betekent eenvoudigweg Hem te vertrouwen als de Bron van je leven, van Hem afhankelijk te zijn voor het bekrachtigen, het nuttig maken van onze daden door Zijn kracht en leiding.

Steve McVey

www.gracewalk.org